Reader

DE MONASTERIIS.

In urbe fuit ex antiquo, sanctimonialium monasterium, nunc per Hugonem Cestrensem comitem monachis repletum. Praedicatur ibi Wireburga virgo filia Wlferii regis Merciorum, et Ermenilde filiae Sexburgae, quae fuit filia Annae regis Orientalium Anglorum, et uxor Erkomberti regis Cantuariorum.« Wereburga caelibatum professa in illa civitate plurimo temporum curriculo bonis emicuit virtutibus, cujus unum narro miraculum, quod ab incolis celebritate sui famam et memoriam meruit. Rus extra muros habebat, cujus segetes depascebantur aucae sylvestres. Villicus cujus officii intererat omni cura abigere, sed parum promovere. Quare dum herili assisteret obsequio, hujusce rei inter caeteras diei fabulas subintulit querimoniam. Vade, inquit illa, et include omnes in domo. Stupefactus agrestis novitate praecepti ludere putabat dominam; sed illa constanter et serio praecipiente, ad segetem reversus ubi praedictas improbas primum conspicatus est, ut se ex praecepto herae sequerentur, clara edixit voce. Tum omnes grege facto collis demissis hostem secutae tecto inclusae sunt, quarum unam praesumpsit rusticus ad coenam, nullum accusatorem scilicet veritus. Diluculo venit virgo, et de rapina rerum alienarum volucres increpitans, fugam capescere imperavit. Nec defuit alitibus sensus, quae se integras non esse scirent, quin circa dominae pedes circumeuntes, nec usquam prodeuntes, querela, qua poterant, pietatem virginis excitarent. Illa, Deo sibi revelante, intelligens non ex nihilo esse tantam querimoniam avium, villicum sedulo percunctata furtum cognovit. Jubet ossa recolligi; nec mora, signo virgineae manus medicante, cutis et caro ossibus superducta, cutis coepit plumescere, donec ales animata, saltu primo alacri, mox volatu se libravit in aethera. Secutae sine cunctatione caeterae constante jam numero, exhibito prius liberatrici venerationis officio.» Hujus virginis apud Cestram praedicantur merita, extolluntur miracula. Cumque omnium petitioni sit incunctanter favorabilis, tum maxime orationes feminarum et puerorum vicino et contiguo auxilii pede attingit.

In eadem civitate, ut dixi, fecit Petrus episcopus sedem in ecclesia Sancti Petri, positis pauculis canonicis.

At vero successor ejus Robertus iterum sedem in Coventreiam migravit. Erat in dioecesi Cestrensi Coventreiae coenobium a magnificentissimo comite Leofrico et uxore Godiva constructum, tanto auri et argenti spectaculo ut angusti viderentur ipsi parietes ecclesiarum thesaurorum receptaculis, miraculo porro visentium oculis: hoc Robertus inhians ex ipsis ecclesiae gazas sic cepit, unde regis occupationes falleret, unde Romanorum aviditati irreperet. Ex una enim trabe quingentas marcas argenti corrasit, quae scrinia sustentabat. Plures ibi moratus annos, nihil probitatis exhibuit loco: adeo tecta ruinam minantia nunquam exemit periculo, adeo sacras opes dilapidans peculatus crimen incurrit repetendarum[ al. repetundarum] reus futurus episcopus, si esset accusator paratus. Monachos miserabili stipe cibans nec regularis ordinis amorem curavit accendere, nec nisi ad popularem litteraturam passus est aspirare, ne vel ciborum affluentia delicatos, vel regulae rigor et scientiae vigor redderet elatos contra se. Agresti igitur victu et triviali litteratura contenti satis habebant si vel quiete vivere possent. Quin etiam moriens non apud Cestram sed apud Coventreiam se tumulatum iri praecepit, sua opinione relinquens successoribus non indebitum jus calumniandi sed quasi legitimum vindicandi.

Ei successit alter Robertus cognomento Peccam ex capella Henrici ad episcopatum datus, vixit paucis annis et ibidem sepultus est, praedecessoris sui quoad vixit sedulo aemulatus vestigia.

Nunc est ibi Rogerus episcopus ex dono ejusdem regis nepos cujusdam Galfridi de Clintone, magni quondam in Anglia nominis. Coventreiae habetur brachium magni Augustini theca inclusum argentea. Cernunturque in celatura hujusmodi litterae: hoc brachium S. Augustini, Egelnodus archiepiscopus rediens a Roma ad Papiam emit centum talentis argenti et talento auri. Ibi ergo jacet episcopus Robertus non ita infamis in omnibus, nam et jucundus dicitur et dapsilis, et magnarum apud Licefeld aedificationum inchoator exstitit. In ambabus porticibus Conventreiae jacent aedificatores loci praecellentissimi conjuges, quorum maxime praedicatur femina, quae cum thesauros vivens ibi totos congessisset, jamjamque moritura circulum gemmarum, quem filo insuerat, ut singularum contactu singulas orationes incipiens numerum non praetermitteret; hunc ergo gemmarum circulum collo imaginis sanctae Mariae appendi jussit. Sed quam pretiosarum putas gemmarum? profecto a gnaris centum marcis argenti aestimantur.