Reader

VITA MARINIANI. CAPUT PRIMUM. Mariniani genus et patria. S. Gregorii Pastoralis liber. In episcopos simoniacos insectatio.

Marinianus XXX. Iste Romana natione, rubea in se fuerat forma, tensa et longa facies, glavaneo fulgebat oculo, et in omnibus valde decorus, nepos praedicti Joannis praedecessoris sui fuit. A beatissimo Gregorio Romae consecratus, et ab eo hic missus est, et cum voluisset ex hac cathedra evadere, ne pontifex esset, dicebat se tanti honoris pondera implere non posse. Tunc beatissimus papa Gregorius coepit consolatoria verba reficere dicens: Ego propter te unum parvulum librum faciam. Tene eum quotidie prae manibus tuis; semper in ipsum intende; observa verba illius libri, et esto securus ab omni formidine. Et scribens librum Pastoralem misit ei dicens: Frater charissime, propter te hunc feci librum, serva diligenter, sic edoce gregem tuum, sicut hic continetur. Sis cum sacerdotibus tuis et cum universa plebe, ut securus possis dicere in examinis die: Ecce ego, Domine, et plebs mea mecum. Et accipiens B. Marinianus erat quotidie legens in eo, et observans. Non fuit iste, ut caeteri, qui res Ecclesiae devorant pro episcopatus honore. Etiam alterius sumunt munera, et debitores fiunt, et si contigerit orta intentio de duabus personis, sic mercantur sui honoris dignitatem, quomodo aliquem venundent. Et mittunt inter se exploratores, quantam ille largire pecuniam vult. Et cum renunciatur fortasse quingentos solidos, ille et deridet, quia pauci sunt. Ego, inquit, mille dabo. Interrogo: dicente Domino ordinatori meo....... melius est illi mille solidos accipere, quam illi pauci. Nesciunt miseri, quia simoniacam haeresim sectantur. Et quomodo nesciunt, quando protestatur pontifex dicens: Vide ne per dationem, aut repromissionem, quia simoniacus es? Et ille vetat; non utrorumque suorum malorum consensum? Occulte tribuunt, et accipiunt, et palam omnibus negant. Cur non recordamini, miseri? Quod coram hominibus negatis, patefiet coram divinis oculis, coram angelis, et archangelis, et coram principatibus, et potestatibus, coram thronis, et dominationibus, coram coelestibus exercitibus et virtutibus omnia occulta secreta ibidem publicabuntur. Vis pervenire ad culmen dignitatis? Conspice labores certaminis. Quid tibi prodest vestem induere pretiosam, cum anima sit diaboli laqueo capta? Num parum tibi videtur Ecclesiae tenere regimen? Si considerare vultis, episcopus plus est quam rex. Rex purpuratus, et auratus sedens in throno regali semper de morte cogitat, gladii conscius, semper ut effundat sanguinem, pensat. Episcopus vero de salvatione animae, de impiorum poena sollicitus, et de paradisi gaudio. Videte quales inter utrumque, rex, ut demoliatur corpora, episcopus, ut coronetur anima. Rex, ut captivos ducat rebelles, episcopus, ut emat captivos, redimat et absolvat. Iste, ut quieta nocte somnum ducat, ille nocte tota in laudibus persistat divinis. Et quid plura? Etiam et ipse rex episcopum, ut pro eo Deum deprecetur, rogat. Sufficiant ista; satis de vobis dixi. Non monendum, sed ad memoriam revocandum. Iste qui non ex nostro fuit ovili videte quomodo[ pie] tenuit archieraticam sedem, monitus apostolico dogmate.

VITA MARINIANI. CAPUT II. Synchrona ex historia Mariniano. Ejus mors et epitaphium.

Istius igitur temporibus circa commorantes marina litora, maximeque in hac civitate Ravennae, gravissima peste vastati sunt, et volutato anni circulo Veronenses cives valida mors consumpsit. Post hoc visum est terribile in coelo signum, et velut hostes sanguinei per totam noctem dimicantes, et lux clarissima lustrata est. Et ipso anno Theodepertus rex Francorum cum Lothario patruele suo bellum commisit, ejusque exercitus vehementer at tritus est. Post aliqua evoluta tempora Benedicti Patris coenobium, quod situm est in castro Casino, nocte a Langobardis praedatum est tempore Bonifacii[ Leg Boniti, Bacch.] abbatis. Capta est inter haec Agilulphi regis filia cum Gudeschalcho viro suo ab exercitu Callinici patricii de civitate Parmense, et in hanc urbem Ravennae capti ducti sunt. Hic quoque antea privatus Smaragdus patricius ordinatus est, qui postea ab honore patriciatus a Callinico abjectus est, et ipse sibi dignitatem assumpsit. Tunc Ravennenses cives indignati, projecto Callinico temerario, Smaragdum in locum pristinum restituerunt, Mauritius vero Augustus post 21 annum imperium tenuit cum suis filiis Theodosio, et Tiberio, et Constantino, a Phoca ipsius stratore, qui fuit Prisci patricii, occiditur. Igitur, ut diximus, semper bellum fuit inter Ravennenses et Langobardos, et discordia grandis propter filiam suam, quae capta a Ravennatibus fuerat. Et propter ipsam iram civitas Cremona a praedicto capta, et destructa est rege, et Mantua nimis vexata est, et disrupta. Regnante Phoca anno secundo indict. 8, beatus Gregorius migravit ad Dominum, successitque ei Savinianus; fuitque in ipso tempore validum frigus; messes vero vastatae a muribus sunt, et aliae percussae uredine; et in eodem anno in populo fames valida, quia frugalitas omnis parva et rara inveniebatur, sicut nunc est temporibus nostris. Idcirco hoc factum est, ut indicium amissae praedicationis de morte B. Gregorii a Deo per ipsam famem validam ostenderetur, quia cibus animae praedicatio divina est, corporis vero omnis frugalitas. Igitur, ut diximus, mortuus est hic beatissimus die X Kal. Novembris, et sepultus est in ardica B. Apollinaris extra muros Classis cum multis lamentationibus, et est ibi epitaphium exaratum ita: Santificus semper monitis, memorande sacerdos, Hoc positus tumulo, Mariniane, jaces. Corpore defunctus, tamen est tua fama superstes, Artus obit terris, lux tua facta tenet. Moenibus hic veniens Romana antistes ab urbe, Tutata est precibus sancta Ravenna tuis. Cuncta salutifero disponens tempore secla, Te pius in populo Christe rogante dedit. Quod tamen his templis meruisti sumere busta, Te placuisse Deo, tanta sepulcra probant. Utque vices Christi gessisti rite sacerdos; Ipsius inque locis sit tibi sancta quies. Sedit ann........ mens....... dies......

VITA MARINIANI. OBSERVATIONES AD VITAM MARINIANI. Marinianus monachus et presbyter. An abbas cellae fratrum? Liber Pastoralis Joanni, non Mariniano scriptus. Qua occasione scriptus. Argumenta epistolarum omnium D. Gregorii ad Joannem et Marinianum scriptarum.

Agnellus Marinianum Joannis praedecessoris nepotem dicit, quod aliunde ignoratur, tacet monachum cum D. Gregorio, quod ex S. pontificis testimonio certum est. Lib. IV, epist. 45, ad Andream scholasticum, monachus dicitur, ex monacho presbyter, et munus episcopi refugiens.« Tandem,» inquit Magnus Gregorius,« his improbatis,» Donato videlicet, et Joanne,« venerabilem virum, fratrem presbyterumque Marinianum, quem diu mecum didicere in monasterio conversatum....... petiverunt; cui refugienti diversis modis vix aliquando potuit suaderi, ut eorum praeberet petitioni consensum,» et sequuntur multa ad Mariniani commendationem exarata. Cogitavi aliquando an hic Marinianus idem fuerit, qui nominatur cellae fratrum Romae praepositus, de quo Gregorius ipse lib. I, epist. 54, ad Petrum subdiaconum; at diversus visus est, siquidem ille qui abbas, sive praepositus, cellae praedictae fuit, ille ipse videtur cui Gregorius scribit de ecclesia S. Gregorii restauranda. Porro quod noster tradit D. Gregorium, ut Mariniani animum erigeret, librum Pastoralis scripsisse, non potest approbari, cum liber in editis ac ineditis Joanni episcopo inscribatur, et in praefatione scribendi inde occasio nata dicatur, quod Joannes Gregorium reprehenderit, quia delitescendo a Pastorali onere se subducere fuga studuerat. Porro Gregorius librum a se ob id scriptum ait, ut qui oneribus dignitatum caret, ea ne incautus expetat, qui incautus expetiit adeptum se esse timeat; argumentum plane aptius, quod ambientem retrahat, quam quod Marinianum oneri subeundo alliceret. Noster itaque hic se prodit, et in libri ejus lectione omnino hospitem, et a vulgi rumoribus deceptum.

Plura ad Mariniani Vitam illustrandam ex epistolarum Magni Gregorii Regesto congessit Rubeus lib. IV, plura et Carolus Sigonius in eximio illo de Regno Italiae opere. Ipse ad Joannis et Mariniani Vitas absoluti commentarii loco esse posse reor, si compendiose epistolarum earum quas utrique conscripsit Magnus ille pontifex breviarium hic subjiciatur. Id eo opportunius fiet quo in horum episcoporum Vitis conscribendis negligentius se gessit noster, qui alias plura posteris commendanda ex his epistolis desumere debebat. Series epistolarum D. Gregorii Magni ad Joannem et Marinianum Ravennates episcopos, et earum quae quovis modo ad eorumdem Acta pertinent.

Ex lib. I, ep. 35 ind. 9 post mensem Martium anni 591.

Maurilio gloriosus vir, et expraefectus innocens, ob calumnias illatas intra septa ecclesiastica morabatur. Gregorius eumdem Joanni episcopo plurimum commendat, ut absque oppressionis periculo apud Georgium praefectum rationes reddere queat.

Ex lib. II, ep. 22, ind. 10, mense Julio anni 592.

Laudatur Joannes episcopus, quia Castorium Ariminensem praesulem infirmum non modo visitaverat, sed intra Ravennatem urbem susceperat. Illum ob petentium importunitatem a se ordinatum dicit pontifex. Praecipit ut, si fieri potest, Romam mittatur. Episcopos ad suam metropolim pertinentes, non valentes ob impedita itinera ad se venire, Ravennati episcopo commendat, ita tamen, ut Ravennam pro eorum causis minime evocentur, ne difficillimis temporibus vexatio augeatur. Si sint tamen, quae reprehendi mereantur, illos litteris moneat Ravennas episcopus; graviora vero ad se referantur.

Ex lib. II, ep. 28, ind. eadem.

Litteris his ad Joannem datis quaestionem inter Viulandum et Gavimianum diaconum vertentem brevi manu expediendam praecipit.

Ex lib. eodem, ep. 32, ind. eadem.

Gregorius ob id se Joannis litteris non respondisse ait, quia Agilulphi, quem Arnulphum dicit, Langobardorum regis hostilis in Romanos furor, se ea moestitia affecerit, ob quam in colicam inciderit. Agnoscit Ravennatis episcopi erga se amorem, succurrere cupientis, sed minime valentis. Laudat acta scriptaque contra schismaticos Histriae episcopos, seque Mauritio jubenti, ut a praedictis compellendis cessaret, libertate apostolica scripsisse ait. Romanum patricium ferendum suadet, et agendum, ut ad breve saltem tempus induciae cum Agilulpho fiant, id paucitate militum suadente. Monet ordinatum semel rursus ordinari non debere, sicut nec baptizatum baptizari; sed si quis cum levi culpa ad sacerdotium venit, poenitentia imposita, debere in ordine collato permanere. Agilulphum cum Aroge Neapoli imminere ait. Eleemosynam Severo schismatico, cujus civitas incensa fuerat, minime mittendam dicit, quod ille muneribus rem suam apud imperatorem tueatur; potius Fanensi civitati succurrendum misso Claudio abbate cum pecuniis, quarum summam Joanni decernendam relinquit. Natalem episcopum resipuisse laetatur, Malchum item episcopum rationes reddere jubet, antequam proficiscatur.

Ex lib. II, ep. 54, ind. 11 mense maio ann. 593.

Joannes a Castorio Ravennam veniente Romanae Ecclesiae notario monitus de pallio nonnisi certis diebus ferendo, id aegre tulerat. Gregorius ob id eumdem rursus per epistolas monet, ac praecipit pluribus, ut mos aliorum metropolitanorum observetur, nisi privilegium singulare a Romana Ecclesia obtentum exhibeatur. Moderati animi rationes inculcat. Ait se privilegium hujusmodi in scriniis quaesitum minime reperisse, at potius exstare nonnulla, quae obstent; sed nec consuetudine probari ait. Prohibet ne pallium in publicis Litaniis ferat, sive ante fratrum dimissionem eo in secretario utatur. Sacerdotum criminosorum causas, vel Ravennae a Joanne finiendas, vel sacerdotes eosdem compellendos, interdicto sacri ordinis exercitio, ut Romam veniant. Circa mappularum usum, indulget ut diaconi episcopo procedenti obsequentes easdem adhibeant.

Ex lib. II, ep. 55, ind. eadem.

Joannis episcopi Ravennatis epistola, qua summa animi moderatione se tuetur, qui non superbiae fastu, sed suae Ecclesiae zelo, pallii usum pro suorum praedecessorum more sibi deberi crediderat. Caeterum se erga Romanam sedem summo, ut par erat, obsequio duci ait, in cujus sinu enutritus fuerat, et pro qua multorum invidiam ac indignationem offenderat. Se nil novi ausum fuisse, sed illud egisse, cujus consuetudo Ravennatum omnium testimonio commendabatur. Queritur, et peccatorum suorum causa accidisse lamentatur, quod post tot labores et angustias, quas intus forisque pro Ecclesia Romana sustinuerat, tales vices rependantur. Sperat tamen futurum fore ut pontifex patris more post correptionem acrius adhibitam, blandiatur, et privilegia non modo confirmet, sed augeat. Romae etiam Ravennates clericos mappulis usos adjicit, qua de re Romanos ipsos testes appellat. Orat denuo ut privilegia Ravennatis Ecclesiae serventur, quae Romam misit; interim se ab usu pallii abstinere, quousque quid super his pontifex decernendum censeat, intellexerit.

Ex lib. III, ep. 37, ind. 12, mense Julio, anno. 594.

Ad Constantium episcopum Mediolanensem haec scripta est epistola, in qua, praeter alia, cum plurimis admirationi seu scandalo esset, quod Constantius inter missarum solemnia Joannis Ravennatis nomen recitaret, is ne id agat admonetur, quandoquidem nec Ravennas episcopus Mediolanensem nominat, et illud absque nonnullorum scandalo fieri minime potest.

Ex lib. IV, ep. 1, ind. 13, ante Januar., anno 594.

Cum in monachorum monasteria clerici, et laici nonnulli eo ductu spiritu venirent, ut caeteris praeficerentur, pontifex hac ad Joannem epistola cavet ne id fiat, et quod factum est emendetur.

Ex lib. IV, ep. 11, ind. eadem, mense Octobri, anno 594.

Joannem ob usum pallii in Litaniis inhibitum dolentem, petentibus exarcho et Ravennae proceribus, consolatur Gregorius, indulgetque ut juxta Adeodati diaconi exhibitum testimonium, illo interim utatur in die Natalitio B. Joan. Baptistae, B. Petri apostoli, ac B. Apollinaris, et in solemnitate ordinationis suae; in secretario vero, dimissis Ecclesiae filiis.

Ex lib. eodem, ep. 15, ind. eadem.

Joannem reprehendit, quod aliud loquatur, aliud scribat, servis suis imponat, et calumnietur, non incumbat disciplinae ecclesiasticae promovendae, pallio extra ecclesiam uti praesumat. Addit se Ravennatem Ecclesiam fovere, qui diacono Ravennati locum auxerit, et Constantinopolim scripsisse, ut circa pallii usum quid caeteri metropolitae consueverint edoccatur. Monet iterum.

Ex lib. eodem, ep. 18, ind. eadem, mense Decembri, anno eodem.

Speciosus presbyter a Joanne episcopo in monasterium relegatus, resistebat fretus exarchi potentia. Exarchum monet Gregorius, ut episcopo liberum sit uti jure suo, et ne auxilium praestet sanctimonialibus ad saeculum reversis.

Ex lib. eodem, ep. 20, indict. eadem, mense Februario, anno 595.

Obitum Joannis episcopi sibi per relationem significatum pontifex dicit; Severo proinde Ficoclensi Ravennatis Ecclesiae visitationem delegat, quam agat ita, ut nil eidem vel clero detrahatur.

Ex lib. eod., ep. 22, ind. ead.

Ad Ravennates data est, ejusdem argumenti, ac superior.

Ex lib. eod., ep. 23, ind. ead.

Castorium monet, ne post obitum Joannis, de quo dolet, novi episcopi electio ob pecuniam fiat, sed meritis inspectis. Sive autem unus, sive duo electi fuerint, quinque de prioribus presbyteris, et quinque de diaconibus simul Romam ad se venire jubet; de clericis vero praeter eos qui venire deliberant, si quos alios Castorius necessarios existimet, transmittat.

Ex lib. eod., ep. 44, die 5, mensis Junii, indict. eadem.

Acta synodi Romanae, in qua subscribit statim post Gregorium Marinianus episcopus civitatis Ravennae.

Ex lib. eod., ep. 45, ind. ead.

Andreae scholastico narrat pontifex exarchum commendasse Donatum archidiaconum, Joannem vero presbyterum electum, se utrumque rejecisse, priorem ob acta non probanda, alterum quia Psalterium nesciebat; Marinianum presbyterum sibi quondam in monachatu socium petitum, sed refugientem se probasse, et episcopum Ravennae, ordinatum plurimum commendat.

Ex lib. eod., ep. 54, indict, ead., mense Augusto

Mariniano pallium concedit ea ratione, ut eo utatur in ecclesia sua, dimissis filiis, a salutatorio procedens ad missarum solemnia, peractis vero missis in salutatorio pallium deponat. Extra ecclesiam id indulget pro quatuor anni diebus, ut Joanni concesserat. Confirmat privilegia Ravennatis Ecclesiae.

Ex lib. V. ep. p., indict. 14, anno 595.

Clerus Ravennas, testamento condito, Joannem ecclesiae eidem offecisse, questus fuerat. Licet igitur repudiata haereditate praejudicium omne ablatum fuisset, decernit nihilominus ut quae ad ecclesiam pertinent, quaeque in episcopatu adeptus fuerat testator, ecclesiae tribuantur; quae vero ante episcopatum possederat, eorum censeantur quibus legata fuerant. Mariniano scripta est epistola. Adjicit suum effectum sortiri debere legatum monasterio S. Apollinaris a Joanne constructo, quod vivens confirmandum petierat.

Ex lib. eod., ep. 2, ind. ead.

Ravennatibus asserit Marinianum pro S. Chalcedonensi synodo stare, et praecedentes oecumenicas venerari.

Ex lib. eod., ep. 24, ind. ead. Novembri.

Conquerebantur clerici Ravennates causam vertentem inter Ecclesiam et Claudium abbatem, Romam delatam. Gregorius id jure factum censet, quod Claudius se a Joanne Mariniani praedecessore laesum diceret, riteque ad Romanam sedem quaestionem deductam. Ita et in civitate regia Joannem presbyterum contra Joannem Constantinopolis episcopum secundum canones ad Romanam sedem recurrisse, Romaeque in causa judicatum. Marinianum monet ut spatham quam Petrus Diaconus Ravennae reliquerat per Secundinum et Castorium Romam mittat.

Ex lib. eod., ep. 28, indict. ead., mense Martio, anno 596.

Mariniano roganti quae monachorum monasteriis praejudicium inferebant, negat petita, eumque monet ut eadem foveat, defendatque, nec sinat a clericis laicisve in ullo molestia affici. Indulget ut Romanum et Dominicum clericos, qui sine benedictione ausi fuerant Roma discedere, relaxare possit.

Ex lib. eod., ep. 29, ind. ead., Aprili mense.

Secundino de pace Agilulphi scribens, jubet Marinianum increpet cum eleemosynas minime praebeat, queriturque eumdem suis litteris minime respondisse.

Ex lib. eod., ep. 30, ind. eadem.

Ad Ravennates data. Excommunicatione innodatur, qui nocte furtim libellos contestatorios contra Castorium posuerat.

Ex lib. eod., ep. 33, ind. ead.

Andreas, qui Magnifici et Domni titulis decoratur, instaverat ut juxta veterem consuetudinem episcopus Ravennas in Litaniis publicis usum pallii haberet. Decernit pontifex ut Castorius testes juratos ad corpus B. Apollinaris super ea re audiat, et formulam juramenti praescribit.

Ex lib. VII, ep. 39, ind. 15, mense Julio, anno 597.

Marinianum monet ut episcopum ordinet in Corneliensi Ecclesia in locum lapsi.

Ex lib. eod., ep. 40, ind. ead.

Praecipit ne clerici quovis praetextu in monasteriis degant, et si monachus ad clericatum, vel ad ordinem sacrum promoveatur, nullam exinde in monasterio habeat potestatem. Petit qui Romam veniat, cuique monachos tradat in monasteriis Ravennae mansuros.

Ex lib. VII, ep. 18, ind. 1, mense Aprili anni 590.

Ad Marinianum, ut supra relata data est, continetque privilegia pro monasterio SS. Joannis et Stephani in Classe.

Ex lib. eod., ep. 19, ind. ead.

Eidem Claudium abbatem commendat

Ex lib. eod., ep. 21, ind. ead.

Eidem uxorem Joannis commendat, quae in controversiam suae conditionis vocabatur.

Ex lib. VII, ep. 9, ind. 2, post Septemb., anno 598.

Callinico exarcho scribit se Mariniano significasse quid de Capritana insula statutum sit.

Ex lib. eod., ep. 10, ind. ead.

Joannes quidam veniens de Pannonia in castello Novas, cui insula Capritana quasi per dioecesim conjungebatur, fuerat ordinatus, qui tamen ab Histrico episcopo violenter expulsus a sede, alio ordinato, permissus est in insula degere. Is nolens schismati adhaerere, petierat cum sua plebe uniri catholicae Ecclesiae, et postmodum resilierat perseverante plebe in sua petitione. Jubet Gregorius ut Marinianus videat an episcopus ad unitatem redire velit; si nolit redire, ordinet alium, et insulam in sua dioecesi habeat, usque dum Histriae episcopi schismati abrenuntient. Agat etiam ut Callinicus haec imperatori referenda curet, quod se egisse ait per Anatolium. Demandat Maximi causam, et, si ita res exigat, Constantium Mediolanensem secum in judicem asciseat, ut cognoscatur an ille rite sit ordinatus, vel in simoniacam haeresim lapsus.

Ex lib. eod., ep. 50 seu 84, ind. ead. post Januarium, anno 599.

Imminente electione Ariminensis episcopi, Mariniano committitur, ut in electi merita et in electionem inquirat.

Ex lib. eod., ep. 51, alias 85, ind. ead

Clero plebique Ariminensi praecipit ob episcopi infirmitatem, alterum eligi debere, electumque Ravennam perduci ad Marinianum, qui testimonium pro electo, Romam et ipse veniens, perhibeat.

Ex lib. eod., ep. 69, alias 103, ind. ead.

Constantio episcopo Mediolanensi Maximi Salonitani episcopi causam demandat, quam Mariniano commiserat.

Ex lib. eod., ep. 77, alias 111, ind. ead.

Florentius Ravennas diaconus testatus fuerat episcopos Ravennae consuevisse pallio uti in omnibus Litaniis; Gregorius hac ad Castorium data ait se oppositum intellexisse, ac idipsum elici ex Joannis quondam episcopi litteris, in quibus dicitur ex prisca consuetudine Ravennates metropolitas pallium induisse in Litaniis solemnioribus, et Adeodatum diaconum dixisse id factum in quatuor vel quinque solemnibus Litaniis. Sibi itaque perscribi vult quot Litaniae solemnes consueverint celebrari, quae majores vocabantur. Castorium tamen monet, ne id exquirat a clericis, sed ab aliis nulli parti addictis, ut veritate comperta Mariniani animum consoletur.

Ex lib. eod., ep. 80, alias 114, ind. ead.

Mariniano, qui id per Castorium petierat, committitur, ut si Maximus Salonitanus episcopus ad corpus S. Apollinaris se purgaverit a reatu simoniacae labis, et aliorum, praestito sacramento, impositaque poenitentia, si opus sit, absolvatur. Ait pontifex se ratum habiturum quod iis in rebus Marinianus decreverit. Sequentes binae epistolae ad Castorium, et Maximum ejusdem sunt argumenti.

Ex lib. eod., ep. 99, alias 133, ind. ead.

Mariniano commendantur schismatici ad unitatem Ecclesiae reversi

Ex lib. eod., ep. 100, alias 134, ind. ead.

Incolis Capreae, sive Capritanae insulae significat se Mariniano demandasse quid facto opus sit, si eorum episcopus schismaticus ad unitatem venire renuat. Haec cum ejusdem sit argumenti ac 10 ind. 1, vel haec ad praecedentem annum, vel illa ad hunc spectat.

Ex lib. eod., ep. 130, alias 164, ind. ead.

Maximo Salonitano, qui se plene purgaverat ab oppositis, pallium mittit.

Ex lib VIII, ep. 8., ind. 3, anno 600.

Mariniano Joannem praefectum, hujusque uxorem, quae Romam perducatur, commendat.

Ex lib. eod., ep. 9, ind. ead.

Petrus quidam nequam sanctimonialem a monasterio abstraxerat, quam apud se retinebat. Urget pontifex Marinianum ut facinus puniat, promittens se auxilio adfuturum et, si opus sit, Constantinopolim scripturum.

Ex lib. IX, ep. 2, ind. 4, anno praedicto, ante Decembrem.

Florentium, sive Florentinum, diaconum miserat Marinianus Constantinopolim, ut patrimonium Ecclesiae Ravennatis in Sicilia summo detrimento affectum restitueret. Gregorius Marinianum monet se Anatolio commendaturum Florentium. Indulget ut quemdam ad sacrum ordinem promoveat. Indicat aliquid a se commissum, quod Marinianus neglexerit.

Ex eod. lib., ep. 3, ind. ead.

Anatolio Florentium diaconum commendat.

Ex lib. eod., ep. 4, ind. ead.

Alexandro presbytero patrimonium Siciliense Ecclesiae Ravennatis, cui restituendo in Siciliam Joannem Diaconum miserat, plurimum commendat.

Ex lib. eod., ep. 28, ind. ead., ann. 601.

Marinianum vomitu sanguinis laborantem, Gregorius epistola amoris et existimationis argumentis referta hortatur, ut, disposita Ecclesia, Romam veniat, ubi ab aegritudine curetur; interim a jejuniis, vigiliis, aliisque hujusmodi abstineat.

Ex lib. X, ep. 5, ind. 6, anno 602.

Mariniano Maurentii homines commendat. Sequens ejusdem argumenti epistola ad Theodorum curatorem.

Ex lib. eod., ep. 9, ind. ead.

Castorio mandat ut, si quaedam monasterio SS. Marci, Marcellini et Feliculae donata fuerunt, donatio teneat.

Ex lib. eod., ep. 22, ind. ead.

Defuncto Claudio abbate, agebatur de alterius electione. Praecipit itaque Gregorius Joanni subdiacono, ut Optimus probetur, et a Mariniano ordinetur, cui id oneris incumbat e monasterio peculiaritatis vitium exstirpandi.

Ex lib. XI, ep. 27, ind. 6, mense Febr. anni 603.

Praecipit ut Bonifacius ad se Joannem Ravennatem clericum mittendum curet.

Ex lib. eod., ep. 34, ind. ead., Martio.

Praecipit Mariniano ut sibi in phthisi consulat, et cum noverit se convaluisse, indulget ut semel vel bis in hebdomada jejunet. Monet tamen ne nimis valetudini fidat, praevidetque morbum sopitum, non curatum.

Ex lib. XII, ep. 1, ind. 7, Octobri mense, anno eodem.

Fortunatus ordinatus fuerat abbas SS. Laurentii et Zenonis in Cesenati castro a Natali quondam episcopo. Is a Natalis successore Concordio, nulla causa existente, remotus ab officio fuerat. Jubet pontifex, re perspecta, in pristinam dignitatem a Mariniano restituatur.

Praeter haec commodi gratia hic ex Regesto Magni Gregorii collecta, exstat concilium Romanum, sive Lateranense tertium in conciliorum collectionibus, in quo constitutum habetur pro monachis datum Non. Aprilis, ind. 3, alibi 4, in quo ex Codice manuscripto coenobii Flaviniacensis in Burgundiae ducatu,« Marinianus Ravennas episcopus» subscribit. In eo constituto tamen eadem fere continentur quae leguntur supra, ep. 18, lib. XVII, ind. 1. Caeterum Marinianum Romae fuisse ind. 3, vel 4, vel toto fere tempore quo sedit, inverisimile fit ex superiorum epistolarum serie.