Reader

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. I

. Quoniam enormis quaedam consuetudo in quibusdam locis contra sanctorum Patrum constitutiones invaluit, ut sub annuo pretio sacerdotes ad ecclesiarum regimen statuantur, ne id fiat, modis omnibus prohibemus. Quia dum sacerdotium sub hujusmodi mercede venale disponitur, ad aeternae retributionis praemium consideratio non habetur.

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. II.

Non satis viriliter avaritia in populo arguitur, si ab his qui in clero constituti sunt, et praecipue qui contempto saeculo religiosorum nomen profitentur, et regulam modis omnibus non cavetur. Prohibemus igitur, ne ab his, qui ad religionem transire voluerunt, aliqua pecunia requiratur: neve prioratus aut capellaniae quaelibet monachorum aut clericorum annua distractione vendantur, neque ab eo, cui regimen ipsarum committitur, pro illarum commissione ullum pretium exigatur. Hoc autem simoniacum esse sanctorum Patrum auctoritas manifeste declarat. Unde quisquis hoc de caetero praesumpserit, tam qui dederit, tam qui accepit, partem secum simoniae non dubitet habiturum. Pro sepultura quoque chrismatis et olei perceptione nulla cuiquam pretii exactio intercedat: neque sub obtentu alicujus consuetudinis reatum suum aliquis tueatur, quia, diuturnitas temporis non minuit peccata sed auget.

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. III.

Quia in quibusdam episcopatibus decani quidem vel archipresbyteri ad agendas vices episcoporum seu archidiaconorum et terminandas causas ecclesiasticas sub annuo pretio statuuntur, quod ad sacerdotii gravamen et subversionem judiciorum non est dubium redundare, id ulterius fieri districtius prohibemus: quod qui fecerit, removeatur a Domino. Episcopus quoque cum hoc in sua dioecesi sustinuerit, et ecclesiastica judicia sua patitur dissimulatione subverti, canonica districtione plectatur.

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. IV

. Non magnopere antiqui hostis invidia infirma membra Ecclesiae praecipitare laborat, sed manum mittit ad desiderabilia ejus et electos quosque nititur supplantare, dicente Scriptura:« Es de ejus electis.» Multorum siquidem casum operari se putat, ubi pretiosius aliquod membrum sua calliditate detractum. Inde nimirum est quod se in angelum lucis more solito transfigurans, sub obtentu languentium fratrum consulendi corporibus et ecclesiastica negotia fidelius pertractandi regulares quosdam ad legendas leges et confectiones physicas ponderandas de claustris suis educit. Unde ne sub occasione scientiae spirituales viri mundanis rerum actionibus involvantur, et in interioribus ex eo ipso deficiant, ex quo se aliis putant in exterioribus providere, de praesentis assensu concilii statuimus, ut nullus omnino post votum religionis, post factam in aliquo religioso professionem, ad physicas legesve mundanas legendas permittatur exire. Si vero exierit, et ad claustrum suum infra duorum mensium spatium non redierit, sicut excommunicatus ab omnibus evitetur, et in nulla causa si patrocinium praestare tentaverit, audiatur. Reversus autem, in choro, capitulo, mensa et caeteris, ultimus fratrum semper existat, et nisi ex misericordia forte apostolicae sedis, totius spem promotionis amittat.

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. V.

Quamvis grave nimis et divini dignum animadversione judicii habeatur quod laici quaedam quod sacerdotum est, in ecclesiasticis rebus usurpant, majorem tamen incutit formidinem ac dolorem, quod fomitem sui erroris in ipso Deo dicuntur aliquoties invenire, dum quidam fratrum et coepiscoporum nostrorum aliorumque praelatorum ecclesiae decimas eis et ecclesiarum dispositionem indulgent, et in devia mortis compellunt, qui praedicatione ipsorum ad vitae viam fuerant revocandi. De quibus dicit Dominus per prophetam:« Peccata populi mei comedunt, et ad iniquitatem provocant animas eorum.» Unde statuimus, ut quisquis alicui laico in saeculo remanenti ecclesiam decimamve concesserit, a statu suo, tanquam arbor quae inutiliter terram occupat, succidatur, et donec emendet suae ruinae jaceat dolore prostratus.

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. VI.

Majoribus ecclesiae beneficiis in sua integritate manentibus indecorum nimis esse videtur, ut minores clericorum praebendae recipiant sectionem. Idcirco ut, sicut in magnis ita in minimis quoque membris suis firmam habeat Ecclesia unitatem, divisiones praebendarum aut dignitatum permutationes fieri prohibemus.

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. VII.

Plures clericorum et quod merentes dicimus eorum quoque qui praesens saeculum professione vocis et habitu reliquerunt, dum communes usuras quasi manifestius damnatas exhorrent, commodata pecunia indigentibus possessiones eorum in pignus accipiunt, ut provenientes fructus percipiunt ultra sortem. Idcirco generalis concilii decernit auctoritas, ut nullus a modo constitutus in clero vel hoc vel aliud usurae genus exercere praesumat. Et si quis hactenus alicujus possessionem data pecunia sub hac specie in pignus accepit, deductis expensis si sortem suam de fructibus inde percepit, absolute possessionem restituat debitori. Si autem aliquid minus habet, eo recepto, possessio libere revertitur ad dominum. Quod si post hujusmodi constituta in clero quispiam exstiterit quod detestandis usurarum lucris insistat, ecclesiastici officii periculum patiatur, nisi forte beneficium ecclesiae fuerit, quod redimendum ei de manu laica hoc modo videatur.

II. CAPITULA CONCILII ALEXANDRI TERTII HABITI TURONIS. CAP. VIII.

In partibus Tolosae damnanda haeresis dudum emersit, quae more cancri paulatim se ad loca vicina diffundens, per Guasconiam et alias provincias quam plurimos jam infecit. Quae dum in modum serpentis infra suas revolutiones absconditur, quanto serpit occultius, tanto gravius Dominicam vineam in simplicibus demolitur. Unde contra eam episcopos et omnes Domini sacerdotes in illis partibus commorantes vigilare praecipimus, ut sub interminatione anathematis prohibere, ne ubi cogniti fuerint illius haeresis sectatores, receptaculum eis in sua terra aut praesidium impertiri quisquam praesumat. Sed neque in venditione aut emptione aliqua cum eis communio habeatur, ut solatio saltem humanitatis amisso, ab errore viae suae resipiscere compellantur. Quisquis autem contra haec venire tentaverit, tanquam particeps iniquitatis eorum, anathemate feriatur. Illi vero si deprehensi fuerint, per catholicos principes custodiae mancipati, omnium bonorum amissione multentur. Et quoniam de diversis partibus crebro in unum latibulum conveniunt, et praeter consensum erroris nullam cohabitandi causam habentes in uno domicilio commorantur, talia conventicula et investigentur attentius, et si inventi fuerint, canonica severitate vetentur.