Reader

A. D. MCXVII.

Dum cuncta per circuitum regna nationum, suis limitibus rebusque contenta, diu sanguine madentes gladios caeteraque vasa mortis jam in vagina concordiae reconderent, universalis etiam aecclesia mater, post numerosa persecutionum, heresium ac scismatum bella, jam sub vera vite Jesu lassa oppido membra per multas gratiarum actiones mandatis divinis inservitura locaret: solus heu! Teutonicus furor, cervicositatem suam deponere nescius, et quam multa sit pax legem Dei diligentibus, immo qualiter per presentis prosperitatis tranquillitatem ad aeternae visionem pacis pertingi possit, ediscere nequaquam voluntarius-- solus, inquam, nostrae gentis populus, dum pre omni terrarum orbe in perversitatis inolitae pertinacia incorrigibiliter perstitit, indeque jam perjurium et mendacium caeteraque quae vox lamentatur prophetica inundaverunt et sanguis sanguinem tetigit: nec minus quam quondam Sodomorum et Gomorreorum clamor hujusmodi in aures Domini Sabaoth introiit. Quapropter inter ipsa dominicae nativitatis festa, 3 Non. Januarii hora vespertina, super tantis divini judicii contemptibus commota est et contremuit terra, ab ira nimirum furoris Domini, adeo ut nemo inventus sit super terram, qui tantum se unquam sensisse fateatur terrae motum. Nam multa inde subversa sunt aedificia, civitates etiam quasdam subrutas dicunt in Italia. Quin etiam tonitrua valde terribilia 3 Kalend. Febr. cum grandi turbine sunt audita, fulgura etiam eodem tempore erebro visa. Leodium Lotharingiae civitas est, beati Lamberti martiris, ibidem quondam pontificis, patrocinio satis inclita, studiis etiam litterarum pre caeteris adprime famosa. In qua, dum in vigilia dominicae ascensionis( Mai 2) universus clerus, decem videlicet congregationum, intra matrem aecclesiam ex more convenissent, et vespertinalem sinaxim concenturi, jam primum psalmum complessent, subito serenissimus aer in turbidinem versus, tanta simul tonitrua terribiliter et fulgura cum sulfureis igneis excussit, uti jam extremam jam ultimi judicii horam instare, nemo qui aderat dubitaverit; duobus nimirum clericis et uno de illustribus milite hac tempestate intra sacras aedes absumptis. Quinta decima dehinc die ex vicino quodam ejusdem episcopii monte, qua nunquam aqua preter pluviam visa est, fluvius ingens erupit, qui non modicam civitatis partem diluens, cum maximo Leodicensium dampno Trajectensium se finibus infudit. 13 Kalend. Martii hora vespertina vidimus nubes igneas vel sanguineas ab aquilone surgere, et per medium firmamentum sese extendendo, ipsi mundo terrorem non modicum incutere. Nam, ut postea didicimus, unicuique civitati tam vicinus ipse fulgor videbatur, ut ibidem rerum omnium finem minitari putaretur.

His et hujusmodi cladibus rex Heinricus cordetenus sauciatus, non cessat legationes satisfactorias ad apostolicam sedem, licet ipse multum infestationibus Italicis insudans, destinare; quas tamen constat minime profecisse. Nam domnus apostolicus propter securitatem, quam regi, licet coactus, fecerit, diffitetur, illum se anathematis vinculo colligasse, ab aecclesiae tamen potioribus membris excommunicationem conexam, nonnisi ipsorum consilio denegat se posse dissolvere, concesso nimirum utrimque sinodalis audientiae jure. Ad hoc etenim ultramontanis affirmat se cotidie litteris impelli, et maxime metropolitani Mogontini. Qua de re non desinunt undique seditiones coeptae per partes utrasque bachari, precipue tamen Transrheninis in finibus, immo in ipsa Mogontia urbe multis cadentibus, regiones nobilissimae hinc inde vastari.

Emicho comes a militibus Friderici ducis occiditur[ Colomannus Pannoniorum rex obiit E.].