Reader

EPISTOLA XXI. AD HENRICUM BELVACENSEM EPISCOPUM.

[ I, 24] Domino et Patri suo charissimo HENRICO, Dei gratia episcopo Belvacensi, frater PETRUS Cellensis abbas, salutem.

Plus satis egena est beneficiorum recordatio, cujus titulus non inscribitur saltem verbotenus gratiarum actio. Proinde stylo ferreo in ungue adamantino profundae memoriae mandavi manipulos liberalitatis vestrae, ut nulla capitis vertigine vacillare, nullo temporalis revolutionis diluvio absorberi, nulla denique oblivionis rubigine valeant offuscari. Clarum, novum, et recens penes me retineo semper beneficium acceptum. Quo animo gratiosus cum acciperem ferebar in dati et dantis devotionem, eo in illa senescentis gloriae defaecatione mutato, robustius praeparor ad obsequium, verius eliquesco in amorem benefactoris totum animi balsamum. Superaccessit dono vestro vultus hilaris, animus gratus, modus honestus. Et manus quidem larga in beneficium totam se expandit, sed voluntas, in circumstantiis doni se supermensuravit. Quid enim fuit convocare dioecesaneos abbates et priores? Quid iterum indicii amoris expressit tam benigna personae et negotii nostri commendatio? Quis non est admiratus tam despectam personam a fratre regis sic honorari? ab episcopo Belvacensi sic amplecti? a tanto homine tantillum monachum sic nominari? Non sustinui quae de me supra efferebantur, prae ruboris verecundia, imo pro veritatis conscientia, quae admonebat me non esse illum de quo talia dicebantur, fugi, recessi, sed non longe, quia majora pati cogebar instanti necessitate. Necessitate revera pallium erubescentiae rejeci, cum amicorum fores ut acciperem intravi. Certe accepi a multis multa, sed a nullo tanta, quanta a domino meo. Vic i t notos, vicit alios amicos, vicit omnes vicinos et summa doni, et modus donandi. Non sum locutus, sed quia veni, optime recessi locatus. Non enim beneficium rogando, sed veniendo consecutus sum. Praevenit spondens lingua rogantis linguam. Pepercit regia nobilitas teneritudini frontis cito se in ruborem verecundiae conspergentis. Haec omnia beneficia tua, domine, signata sunt in thesauris meis. Quid ergo retribuam Domino meo pro omnibus his quae mihi tribuit?( Psal. CXV.) me ipsum sine dubio, non contra legem me liberum in servitutem distrahendo, sed servum amicitiae tuae in libertatem vindicando. Potius enim libertate ista gaudeo, si servus tuus sum munere amicali, quam libertate qua sum alienus ab officio serviendi tibi. Valete.