Reader

SERMO DE ELEVATIONE CORPORIS SANCTI AMANDI. CAPUT V.

Ubi vero fluctuantem animum anchora consilii stabilivit, casulam qua erat indutus, a sacratissimo ejus collo abstulit: eumdemque in latus utrumque versans, cannas arundinum fluviales, quae sub ipso olim positae fuerant, propter humorem aquatilem subduxit. Idque suis desideriis minus esse perpendens, nisi etiam ex corpore aliquam tolleret inviolatorum portionem membrorum, vertit audaces, ut ita dicam, ad cadaver venerabile manus, unguesque spiritualis vituli cornua producentis et ungulas secuit. Quae post obitum illius, contra naturam ita excreverant, ut etiam manicas manuum ejus cremento suo penetrarent. Necnon et barbam pontificis nostri, scilicet Aaronis, post sepulturam ipsius recrescentem totundit.

Haec vero omnia sibi summo devotionis obsequio recondens, nec sibi tamen, suisque desideriis sufficere credens, ad os sacratissimum, per quod divinae pietati, crebrae orationum preces fuerant fusae, ac variis populis frequentes praedicationes directae, ausus est manum mittere, atque si aliquem de dentibus illius posset eximere, studuit pertentare. Sed et cum hoc, pro eorumdem firmitate nequiret perficere; fabrili instrumento, tenaci videlicet forcipe usus, de gencivis pulcherrimi oris duos dentes eduxit: rubicundo ebore, ut credi decet, ac antiquo sapphiro pretiosiores. Mirum dictu! fidelem quaerens auditorem, quod contra naturam est, mortui cadaveris de dentibus eductis stillae fluxerunt cruoris, hujusque monumenti usque in diem hodiernum, testimonium acerra praebet eborea, adhuc eodem quo infusa fuerat sanguine, 743 cum ibi servandi mitterentur, mirabile dictu, cruentata.