Reader

EPISTOLA II. SIVE RESCRIPTUM JULII I CONTRA ORIENTALES, PRO ATHANASIO ET CAETERIS.( Cons. t. II, col. 483.)

De vocatione orientalium episcoporum ad Julium, et restitutione damuatorum episcoporum ab ipsis.

Ut episcopi accusati appellent sedem apostolicam.

De eadem re.

Si quis putat se gravari a proprio metropolitano.

De accusatoribus, vel accusationibus, quas saeculi leges non admittunt.

Ut nullus episcopus alterius parochiam retineat, vel ordinet, etc.

Si quis adversus episcopum, vel auctores Ecclesiae negotium habuerit.

De episcopis rebus suis expoliatis, vel a sede sua pulsis.

De accusatoribus et testibus.

Si accusatus vel damnatus episcopus sedem apostolicam appellaverit, et de eis qui adversus Patres armantur, vel cum inimicis morantur.

De accusationibus clericorum.

Quae metropoles primates vocentur.

Qui sint infames.

De causis episcoporum.

Ut non admittantur ad accusationem errantes, vel a proposito recedentes, sive canonibus inobedientes.

De peregrinis judiciis.

Ut nullus extra provinciam vocetur ad judicium, vel si quis judices suspectos habuerit.

De se confessis, non esse credendum supra crimen alienum.

De incertis non judicandis

De criminationibus majorum natu.

De provinciali synodo retractanda a papa.

Si quis judices majoris auctoritatis appellaverit.

Ut metropolitanus nihil agat sine consilio episcoporum, nec illi sine ipsius; nisi quantum ad proprias pertinet parochias.

Ne judices in absentem proferant sententiam, et ut proditor non audiatur.

De accusationibus clericorum.

De episcopis accusatis.

De injusta episcoporum damnatione.

Detractores et fautores inimicorum ab accusatione removendos, nec majorem a minore debere impeti, nec in re dubia certa judicari sententia, et de judiciis inordinatis.

Si possit episcopus a pauciori numero episcoporum restitui, quam fuerat damnatus.

Si sit fugiendum episcopis causa persecutionis, et de privilegiis apostolicae sedis.

Quanta cautela judicare oporteat, nec damnandum quemquam, priusquam accusatores praesentes habeat, locumque defendendi accipiat.

Ultra provinciae terminos accusandi licentia non progrediatur.

Qui non debeant admitti ad accusationem.

Nullum alterius judicis, nisi sui sententia teneri, et quales debeant esse.

De episcopis rebus suis expoliatis, vel a sede sua pulsis.

Quod excommunicati episcopos non possunt accusare, nec illi qui eos in sua non recipiunt accusatione, nec majorem a minore posse damnari vel judicari.

Julius sanctae Romanae et apostolicae ecclesiae episcopus Eusebio, Theognio, Theodoro, Berintho( Leg. Theodoro Perinthio), et caeteris orientalibus episcopis.

Decuerat vos adversus sanctam romanam ecclesiam et apostolicam limate, et non ironice loqui quoniam et ipse Dominus noster Jesus Christus eam decenter allocutus ait: Tu es, inquit, Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam, et portae inferi non praevalebunt adversus eam, et tibi dabo claves regni coelorum. Habet enim potestatem, singulari privilegio sibi concessam, aperire et claudere januas regni coelestis, quibus voluerit. Nam si ei detrahere( quae Domini ore sacrata atque desuper exaltata est) non renuistis, nec mirum si fratribus injurias irrogare minime cessatis. Unde jam silentio non reguntur quae vestro in concilio turbulenter atque cum tempestate decreta sunt. Apparet enim quoniam tumultuosa quadam indisciplinatione veritas est oppressa: vobis quippe inconsiderantibus quae placent Deo, propter jurgia quae contra proximos vestros habetis, et vota nostra inevincibilia esse contenditis. Sed erit opus divinae providentiae, quatenus e contrario aperte deprehensa possint evacuari, et quidquid illic convenientes, sine qualibet gratia, odio aut inimicitiarum causa gessistis, funditus repelli. Quapropter cum omni festinatione vos omnes ad hujus sanctae sedis reverentiam volo concurrere, quatenus gestorum apud vos integritatem per vosipsos possitis ostendere. Nam nec dubitare vos credo Athanasium sacrae legis doctorem non solum a nobis, sed etiam a Nicaena synodo verae fidei cultorem esse comprobatum, qui defuncto Alexandro mirabili sene, qui Arii prostraverat blasphemias post quinque menses Nicaeni concilii Alexandrinorum ecclesiae suscepit praesulatum: adversus quem ejusque sectatores multa mendacia texentes, et nudas valde calumnias quasi veras accusationes componentes, nobis multorum malorum eum causam et caput esse perhibuistis, et non solum apud Aegyptum, sed etiam apud Palaestinam et Phoenicen, vicinasque gentes, scriptis vestris illum perturbatorem esse significastis. Qua de re ecclesiasticam sequentes regulam, vos et illos Romae regulariter ad judicium die statuta, non sub Augusto temporis spatio( ut excusatio locum non inveniat) litteris et apocrisiariis evocavimus: illique, vocatione suscepta, ad diem praestitutum venere, sed vos, ne vestris mendaciis caperemini, vestraque calumnia enudaretur, venire distulistis. Nec his machinationibus solummodo contenti estis, sed etiam videntes oves pastoribus desolatas, lupos pro pastoribus super eas posuistis. Decuerat ergo, ut ad regularem veniretis convocationem, qualiter de his et de aliis vestris praesumptionibus veram redderetis rationem, quoniam occurreret veritas, si falsitas displiceret et nullus dubitat quod ita judicium, nocens subterfugit, quemadmodum qui est innocens ut absolvatur requirit. Nec suspicione caret qui alium calumniis derogat falsa dixisse, cum ipse ad judicium, ut probet quae intulit, evocatus venire distulerit. Vellem enim vos magis ad jam dictam canonicam convenire vocationem, ut coram universali concilio redderetis rationem, cur synodum ad statum ecclesiarum et fratrum in Anthiochia subvertendum, et Nicaeni magni concilii destructionem fecistis, aut cur nobis inconsultis episcopos in eam convocastis, ad quam nec Maximus Hierosolymitanus venit, nec nostra interfuit legatio, canonibus quippe in( Ejusdem IV, 19) Nicaena synodo jubentibus, non debere praeter sententiam Romani pontificis ullo modo concilia celebrari, nec episcopos damnari: aut cur in praedictorum loco fratrum alios adulteros posuistis, antequam penes nos aut apocrisiarios nostros eorum causa canonice esset examinata, finemque perciperet rectum. Isti enim qui ad memoratam regulariter venere vocationem, videntes vos a praedictis subtrahere calumniis, multa adversus vos lacrymabilia et doloribus plena referunt, accusantes vos, et dicentes, multa se importabilia( intolerabilia) a vobis esse passos. Vobis ergo refugientibus venire, illisque perseverantibus in vera ratione, suasque calumnias reclamantibus, super quibus et Aegyptiorum episcopi litteris nobis missis protestantur suis, falsa esse quae contra Athanasium suosque sectatores machinantur, cunctaque Arianorum machinata blasphemiis et talibus plena figmentis, liquet eos esse, inculpabiles vosque culpabiles: quia si de vera confideretis innocentia, nullo modo a jam dicta vos canonica subtraheretis evocatione, quae non subito, sed spatiose denuntiata est: sed omni subducta apologia, absque tardatione venire, et causas reddere festinaretis. Quibus ita gestis, scripsi vobis, et omnibus qui in Antiochiam contra apostolicam canonicamque regulam, nobis inconsultis, fueratis congregati, arguens vos primum de injuriis litterarum, deinde cur Athanasium suosque consectatores ad vestrum concilium convocassetis, canonibus scilicet praecipientibus, nihil extra Romanum decerni pontificem, cui haec et majora ecclesiarum negotia, tam ab ipso Domino, quam ab omnibus universorum conciliorum fratribus, speciali( ut jam dictum est) privilegio contradita sunt. Vobis vero refugientibus, et, ad concilium toties convocatis, adeste nolentibus, illis quoque in sua reclamatione et justa ratione persistentibus, vestraque cognoscentes crimina, et illorum justam examinantes rationem, omnesque eos Nicaeno concilio comperientes et nostris apostolicis jussionibus obtemperantes, visum est nobis ac universo concilio, ut nos divinis praeceptis et apostolicis monitis informati, qui pro omnium ecclesiarum statu impigro vigilare debemus affectu, si quidquam reprehensioni usquam invenitur obnoxium celeri sollicitudine ab ignorantiae imperitia aut a praesumptionis usurpatione revocemus.